جهانگیر رزمی عکاسی که صحنه های تکان دهنده ی اعدام احسن ناهید و ده تن دیگر از نخستین قربانیان ترور دولتی در جمهوری اسلامی در کردستان را ثبت کرد، در گفتگو با روزنامه ی شهرگان از خاطرات خود در این مورد گفته است در اینجا بخوانید
Tuesday, May 25, 2010
Monday, May 24, 2010
عکاس ها ی خبری مرغ عزا و عروسی اند
متن زیر مصاحبه ام هست با رادیو فردا در باره عکاسی خبری امروز ایران، لینک صوتی اش رو در فیس بوکم گذاشته ام، ولی چون رادیو فردا فیلتر هست متنش رو اینجا می ذارم تا دوستان عکاس دسترسی راحت داشته باشند
باید ذکر کنم که حرف ها و بحث ها در این موضوع خیلی بیشتر از این است ولی صحبت در چارچوب یک برنامه رادیویی چند دقیقه ای زمان کافی ایی نیست و به اجبار باید فشرده و تیتر وار موضوعات را مطرح کرد
در بخش دوم این برنامه جواد منتظری، دبیر عکس چند روزنامه اصلاح طلب از جمله روزنامه های خرداد، فتح، همبستگی و غیره شرکت دارد که به عنوان عکاس با خبرگزاری رویترز کار کرده و عکس هایش در روزنامه های مشهور دنیا مانند تایم، نیوزویک، نیویورک تایمز، فیگارو، اشپیگل و ... منتشر شده است.
در ایران با توجه به مشکلات و محدودیت هایی که برای روزنامه نگاران وجود دارد، به نظر می آید عکاس خبرنگاران و کسانی که برای مطبوعات عکاسی می کنند شغل بی دردسرتری نسبت به آنها داشته باشند؟
در ایران با توجه به مشکلات و محدودیت هایی که برای روزنامه نگاران وجود دارد، به نظر می آید عکاس خبرنگاران و کسانی که برای مطبوعات عکاسی می کنند شغل بی دردسرتری نسبت به آنها داشته باشند؟
جواد منتظری: نه اینطور نیست. برای اینکه از یک جهاتی درد سرشان بیشتر است. جدا از اینکه وقتی محصول هر دوی آنها وقتی چاپ می شود، تکست یا متن به زمان نیاز دارد برای خوانده شدن ولی عکس را شما از دور روی دکه می بینید. برای همین خیلی سریعتر تاثیر می گذارد. حکومت یاد گرفته، به خصوص در چند سال اخیر، نسبت به عکاس ها بیشتر دقیق شود و خیلی بیشتر اذیت شان کند.
- چه محدودیت هایی به صورت ملموس وجود دارد؟
چه محدودیت هایی به صورت ملموس وجود دارد؟
یک فرقی بین روزنامه نگار و عکاس وجود دارد، اینست که وقتی روزنامه نگار می رود داخل یک تجمع یا تظاهراتی که به ویژه وقتی به حکومت دارد اعتراض می کند، و می خواهند به معترضان حمله کنند، خبرنگار می تواند مثل آدم عادی در جمع باشد و چیزی نشود. ولی عکاس اینطور نیست.
عکاس در خط اول آن اتفاقات باید قرار بگیرد و دوربینش را بیاورد جلوی صورتش و عکس بگیرد. این یعنی دستگاهی که بلافاصله از فاصله دور نشان می دهد که کارش چیست و دارد چه کار می کند و مورد شناسایی قرار می گیرد. فرق دیگر اینست که عکاس ها معمولاً مرغ عزا و عروسی اند. وقتی دارند در تجمع عکاسی می کنند از دو جهت مورد ظن قرار می گیرند. یکی از طرف حکومت که می خواهی این عکس ها را کجا چاپ کنی و از طرف دیگر خود جمعیت حاضر در آنجا که تو عکس ما را می گیری و چاپ می کنی و ما را شناسایی می کنند و می گیرند.
عکاس در خط اول آن اتفاقات باید قرار بگیرد و دوربینش را بیاورد جلوی صورتش و عکس بگیرد. این یعنی دستگاهی که بلافاصله از فاصله دور نشان می دهد که کارش چیست و دارد چه کار می کند و مورد شناسایی قرار می گیرد. فرق دیگر اینست که عکاس ها معمولاً مرغ عزا و عروسی اند. وقتی دارند در تجمع عکاسی می کنند از دو جهت مورد ظن قرار می گیرند. یکی از طرف حکومت که می خواهی این عکس ها را کجا چاپ کنی و از طرف دیگر خود جمعیت حاضر در آنجا که تو عکس ما را می گیری و چاپ می کنی و ما را شناسایی می کنند و می گیرند.
- در کارهای روزمره چه محدودیت هایی به صورت ملموس وجود دارد؟
از جمله محدودیت ها اینست که اجازه دسترسی راحت در حوزه های خبری نمی دهند. باید از سدهای زیادی رد شوی. وقتی موضوع حساس می شود، این اتفاق بیشتر خودش را نشان می دهد. این بزرگترین محدودیتی است که ما در ایران داریم و این که دولت می خواهد شیوه نگاه عکاسان را به موضوعات اجتماعی و خبری کنترل کند. برای همین اینکه چه کسانی کجا می توانند بروند عکاسی کنند، را انتخاب و گلچین می کند. یا وقتی عکسی چاپ می کنید که یک خورده مهم می شود، بلافاصله به شما تذکر می دهند، تلفن می کنند، به ویژه برای عکاسانی که با رسانه های خارجی کار می کنند.
برای کسانی مثل من که با رسانه های خارجی کار می کنند مشکل دیگری وجود دارد و آن اینست که خارج از پایتخت هر جا بخواهیم عکاسی کنیم، حتماً باید به بخش مطبوعات خارجی وزارت ارشاد خبر دهیم. به خصوص در مورد اتفاقاتی که در یک سال گذشته بعد از انتخابات افتاد خیلی شدید تر بود و اولش خبر دادند که نروید عکاسی کنید ما نمی توانیم مسئولیت قبول کنیم. بعد فکس زدند که نروید عکاسی کنید. بعد از آن دیدند که باز یک سری از بچه ها می روند و عکاسی می کنند، اس ام اس می فرستادند به تلفن موبایل ما که مجوز کار خبری تان -برای مثلاً این چند روز، که می دانستیم که طرفداران جنبش سبز در سطح شهر تجمع دارند- اعتبار ندارد.
برای کسانی مثل من که با رسانه های خارجی کار می کنند مشکل دیگری وجود دارد و آن اینست که خارج از پایتخت هر جا بخواهیم عکاسی کنیم، حتماً باید به بخش مطبوعات خارجی وزارت ارشاد خبر دهیم. به خصوص در مورد اتفاقاتی که در یک سال گذشته بعد از انتخابات افتاد خیلی شدید تر بود و اولش خبر دادند که نروید عکاسی کنید ما نمی توانیم مسئولیت قبول کنیم. بعد فکس زدند که نروید عکاسی کنید. بعد از آن دیدند که باز یک سری از بچه ها می روند و عکاسی می کنند، اس ام اس می فرستادند به تلفن موبایل ما که مجوز کار خبری تان -برای مثلاً این چند روز، که می دانستیم که طرفداران جنبش سبز در سطح شهر تجمع دارند- اعتبار ندارد.
- گفتید پیش از این اعتراضات مشخص می کردند که افراد خاص می توانند از جاهای خاص عکس بگیرند و دیگران نمی توانند. می شود نمونه بدهید؟
مثلاً خود ریاست جمهوری از جاهایی است که برای اینکه شما بروید عکس بگیرید، باید اول تقاضا بدهید و بعد چند ماهی طول می کشد تا تایید شوید. وقتی هم تایید می شوید هر برنامه ای شما را نمی برند. وقتی زمان می گذرد می بینید یک سری عکاسان جاهایی می روند که شما نمی توانید بروید.
اگر دیدار با افراد خاصی است، یا اگر رئیس جمهوری جاهای خاصی دارد می رود، مثلاً سفرهای استانی را من خودم بارها تقاضا داده ام که بروم و آخرش هم نشد. هر دفعه به من می گفتند که حالا شما دوباره بگو. تاسیسات هسته ای را من هیچ وقت نتوانستم بروم. در حالی که وقتی خبرنگاران خارجی وارد ایران می شوند برایشان تور عکاسی از تاسیسات هسته ای می گذارند.
اگر دیدار با افراد خاصی است، یا اگر رئیس جمهوری جاهای خاصی دارد می رود، مثلاً سفرهای استانی را من خودم بارها تقاضا داده ام که بروم و آخرش هم نشد. هر دفعه به من می گفتند که حالا شما دوباره بگو. تاسیسات هسته ای را من هیچ وقت نتوانستم بروم. در حالی که وقتی خبرنگاران خارجی وارد ایران می شوند برایشان تور عکاسی از تاسیسات هسته ای می گذارند.
- نگرانی شان از چیست؟
- بیشتر این مسئله است که شما در بعضی جاها می توانید عکس بگیرید که آن عکس با زاویه و نگاهی که حکومت می خواهد از خودش ارائه دهد، ناخوشایند باشد
- حتی در دفتر ریاست جمهوری؟
حتی در دفتر ریاست جمهوری. بعضی از دیدارها را همه را دعوت نمی کنند. بهانه شان اینست که جا نیست. نمی توانیم پوشش بدهیم. ولی واقعیت این نیست. آنجا که لازم است، فوج عکاسان جا می گیرند و آنجا که لازم نیست، یک تعداد بیشتر جا نمی شوند. حتی یادم است در دوره اصلاحات هم این ماجرا اتفاق افتاد.
مثال مشخص آن: یادم است وقتی آقای خاتمی رفته بود نمایشگاه جنگ که از ادوات و ابزار جنگی دیدن کند، پشت یک دستگاه موشک انداز نشست. ما آن صحنه را ثبت کردیم ولی بلافاصله بعد از آن آمدند به ما گفتند که این عکس را لطفاً پخش نکنید و ما جایی پخش نکردیم. این اتفاق می افتد. یعنی سانسور و خود سانسوری بخشی از فرهنگ کار روزنامه نگاری ماست و ما پذیرفتیم.
در مورد آقای احمدی نژاد هم قطعاً وجود داشته است. ولی من چون کمتر در جاهای خاص با ایشان رفته ام، متاسفانه نمی توانم مثال بزنم. مورد دیگرش بیت رهبری است. اولین باری که رفتم بیت رهبری به من گفتند که شما دیگر اجازه ندارید عکاسی کنید. من نفهمیدم چرا. خیلی برای من عجیب بود. آخرش به من گفتند یا باید ریش و مویت را بزنی یا نیایی. یعنی داشتن ریش بلند و موی بلند موردی شد که من نتوانم در بیت رهبری عکاسی کنم.
مثال مشخص آن: یادم است وقتی آقای خاتمی رفته بود نمایشگاه جنگ که از ادوات و ابزار جنگی دیدن کند، پشت یک دستگاه موشک انداز نشست. ما آن صحنه را ثبت کردیم ولی بلافاصله بعد از آن آمدند به ما گفتند که این عکس را لطفاً پخش نکنید و ما جایی پخش نکردیم. این اتفاق می افتد. یعنی سانسور و خود سانسوری بخشی از فرهنگ کار روزنامه نگاری ماست و ما پذیرفتیم.
در مورد آقای احمدی نژاد هم قطعاً وجود داشته است. ولی من چون کمتر در جاهای خاص با ایشان رفته ام، متاسفانه نمی توانم مثال بزنم. مورد دیگرش بیت رهبری است. اولین باری که رفتم بیت رهبری به من گفتند که شما دیگر اجازه ندارید عکاسی کنید. من نفهمیدم چرا. خیلی برای من عجیب بود. آخرش به من گفتند یا باید ریش و مویت را بزنی یا نیایی. یعنی داشتن ریش بلند و موی بلند موردی شد که من نتوانم در بیت رهبری عکاسی کنم.
فکر می کنید که مطبوعات ما الان تا چه حد چهره واقعی را از جامعه نشان می دهند با تصاویری که از نظر عکس هایی که منتشر می کنند؟
من فکر می کنم در ایران ساختار عکاسی خبری نداریم. این چیزی که ما می گیریم یک تعداد عکسی است که می گیریم و در روزنامه ها چاپ می شود و بعد می رود پی کارش. ولی این یک عکاسی خبری درست برای مطبوعات کشور ۷۰ میلیونی نیست. با آن وسعت جمعیت، با آن وسعت جغرافیا...
- چرا این را می گویید؟
عکاسی مستند ما در روزنامه ها دیده نمی شود. داستان های مردم گوشه و کنار ایران را چاپ نمی کنیم. مشکلاتی که در زندگی اینها وجود دارد. شادی هایی که زندگی اینها وجود دارد. حتی فعالیت های روزانه مردم مان را نمی توانیم در روزنامه هایمان نشان دهیم. بچه های بسیاری هستند که پروژه های مستند و اجتماعی بسیار زیبایی انجام می دهند. اینها هیچ وقت در روزنامه های ما دیده نمی شود.
روزنامه های ما به لحاظ عکاسی، انعکاس شرایط و جامعه ای که در آن زندگی می کنیم نیست. مشکل دیگر خود عکاسان هستند. عکاسان به اندازه لازم به روز نیستند. به لحاظ دانش و علم عکاسی مطبوعاتی. مشکل دیگر کسانی هستند که با آنها کار می کنیم. یعنی خبرنگاران و مدیران رسانه ها. اینها هم به لحاظ دانش تصویری و دانش عکاسی متناسب با حرفه شان، به اندازه کافی پر نیستند و ما بخشی از مشکلاتمان همیشه در کار با خبرنگاران است.
این مشکل دو طرفه است. یعنی عکاسان از کار خبری چیزی نمی دانند و خبرنگاران از کار عکاسی. این به خودی خود یک فاصله به وجود می آورد. مشکل دیگر خود جامعه است. جامعه ما هنوز پذیرای رسانه قشنگ و رسانه درست نیست. بهترین روزنامه های ما تیراژهای بالایی ندارند. ولی می بینید خیلی از مجلاتی که تاثیر آن چنانی روی افکار مردم در زمینه آگاهی دهندگی ندارند، تیراژهایشان خیلی بیشتر است. یعنی یک مخلوطی از همه این هاست
روزنامه های ما به لحاظ عکاسی، انعکاس شرایط و جامعه ای که در آن زندگی می کنیم نیست. مشکل دیگر خود عکاسان هستند. عکاسان به اندازه لازم به روز نیستند. به لحاظ دانش و علم عکاسی مطبوعاتی. مشکل دیگر کسانی هستند که با آنها کار می کنیم. یعنی خبرنگاران و مدیران رسانه ها. اینها هم به لحاظ دانش تصویری و دانش عکاسی متناسب با حرفه شان، به اندازه کافی پر نیستند و ما بخشی از مشکلاتمان همیشه در کار با خبرنگاران است.
این مشکل دو طرفه است. یعنی عکاسان از کار خبری چیزی نمی دانند و خبرنگاران از کار عکاسی. این به خودی خود یک فاصله به وجود می آورد. مشکل دیگر خود جامعه است. جامعه ما هنوز پذیرای رسانه قشنگ و رسانه درست نیست. بهترین روزنامه های ما تیراژهای بالایی ندارند. ولی می بینید خیلی از مجلاتی که تاثیر آن چنانی روی افکار مردم در زمینه آگاهی دهندگی ندارند، تیراژهایشان خیلی بیشتر است. یعنی یک مخلوطی از همه این هاست
با تمام این مسائل آیا دوست دارید که هنوز در ایران عکاس باشید و توصیه می کنید که اگر جوانی از شما بپرسد که می خواهم عکاس شوم، این کاره شود؟
بله من قطعاً ترجیح می دهم که در ایران عکاسی کنم و برخواهم گشت و این کار را خواهم کرد. برای اینکه احساس می کنم آنجا جایی است که من در آن متولد شده ام و فکر کرده ام در موردش و نوشته ام با عکس در مورد آن (منظورم عکاسی مستند است) حق طبیعی من است. این حق را کسی نخواهد توانست از من بگیرد.
اگر جوانی از من بپرسد که می خواهد وارد این کار شود، به او می گویم که مشکلات این کار اینست ولی اگر می خواهی وارد شوی، پیش از هر چیز باید توان عکاسی و فکرت را بالا بکشی. چیزی که ما لازم داریم، فکری است که پشت این دوربین خوابیده و نگاهی است که پشت منظریاب دوربین خوابیده است. از دوربین عکاسی به عنوان ابزار بیان استفاده کن!
اگر جوانی از من بپرسد که می خواهد وارد این کار شود، به او می گویم که مشکلات این کار اینست ولی اگر می خواهی وارد شوی، پیش از هر چیز باید توان عکاسی و فکرت را بالا بکشی. چیزی که ما لازم داریم، فکری است که پشت این دوربین خوابیده و نگاهی است که پشت منظریاب دوربین خوابیده است. از دوربین عکاسی به عنوان ابزار بیان استفاده کن!
Friday, May 21, 2010
Sean Penn Sentenced for Paparazzo Attack. Was Justice Served?
Sean Penn has been sentenced to three years of probation, 300 hours of community service and 36 hours of anger management counseling after pleading no contest to vandalism charges stemming from an incident last October in which he allegedly kicked and punched a photographer. More . . .
Getty Launches Photo Licensing Information Site
Helpful information about copyright and licensing stock imagery
here . . .
here . . .
NYPH: Advice for Emerging Photographers (And Others), Part 1
The Aperture Foundation's two-part seminar on Strategies for Emerging Photographers began Thursday afternoon with presentations by three artists who have taken advantage of community building, grants and other opportunities in advancing their careers.
Denise Wolff, an Aperture book editor who hosted the seminar, began by noting the importance of “staying in touch with the photographic community,” especially for photographers who are trying to go from being unknown to known
Part 1 - Part 2
Denise Wolff, an Aperture book editor who hosted the seminar, began by noting the importance of “staying in touch with the photographic community,” especially for photographers who are trying to go from being unknown to known
Part 1 - Part 2
Policy Drives Newspaper to Doctor Front Page Photo
The Dominion Post of Morgantown, West Virginia altered a front page news photograph on May 15 to remove three public officials from the image, More . . .
Eyjafjallajökull Timelapse Video Shot With 5D Mark II
Flush with cash from recent jobs and looking at ten days off in late April/early May, photographer and filmmaker Sean Stiegemeier decided to head to Iceland to create a stop-motion video of the Eyjafjallajökull volcano as “a fun thing to show my friends,” he says.
More . . .
More . . .
Q&A: Getting Funding from The Pulitzer Center on Crisis Reporting
In the May print issue of PDN we reported on the opportunities non-profit journalism organizations are currently providing for photographers. (Subscribers can log in to read “ Picturing Non-Profit Journalism.”) Nathalie Applewhite, the managing director of The Pulitzer Center on Crisis Reporting, which was founded in 2006, spoke to us for the article in March. The Pulitzer Center was the subject of controversy in April when a writer/photographer who received funding from the Center for a story on child sacrifice in Uganda was accused of paying a source for photos. The Center’s director expressed regret for the incident, but renewed the Center’s commitment to covering this and other untold stories: http://bit.ly/cFKcZK
More . . .
More . . .
Photographer Fabio Polenghi Killed in Thailand
Italian freelance photographer Fabio Polenghi was shot and killed today while covering the street clashes between Thai authorities and anti-government protesters in Bangkok, according to the Associated Press. More . . .
Tuesday, May 18, 2010
War is only the half story
2010 Aftermath grant winner$20,000 Grant Winner
Monika Bulaj
Italy
Monika Bulaj
Italy
Project: Afghanistan: Not the War Only
Summary: part of a larger, long-term project by Bulaj about conflicts in Central Asia. In addition to covering specific issues such as reconstruction and women’s schools, Bulaj will also explore “hidden” worlds, including the culture of Sufism; nomadic tribes and religious minorities.
GigaPan Announces "World's Largest Photo"
Robo-camera mount manufacturer GigaPan announced today that photographer Gerald Donovan has created what it says is "the world's largest photo." The image, a 45-gigapixel photo of Dubai, was created with the help of Gigapan's EPIC Pro robotic camera mount.
The photo is comprised of 4,250 pictures that took Donovan 3.5 hours to capture. He used a Canon EOS 7D and 100-400mm f/4.5-5.6 L zoom lens on the EPIC Pro mount.
If printed, the image would be the size of nearly 1,200 billboards, according to GigaPan.
More . . . and here
The photo is comprised of 4,250 pictures that took Donovan 3.5 hours to capture. He used a Canon EOS 7D and 100-400mm f/4.5-5.6 L zoom lens on the EPIC Pro mount.
If printed, the image would be the size of nearly 1,200 billboards, according to GigaPan.
More . . . and here
Monday, May 17, 2010
The Girl in the Picture
38 ago
38 later
Nick UtKim Phuc, subject of an iconic picture from the Vietnam War, tells her story as she's reunited with the ITN reporter who helped save her life 38 years ago.
The image of a nine year old girl screaming as she ran naked down a road in Trang Bang after suffering extreme burns in a Napalm chemical attack became one of the most famous photographs of the Vietnam War. But what happened to the 'Girl in the Picture'?
Wednesday, May 12, 2010
Saturday, May 8, 2010
آلفرد یعقوب زاده - از 1979 تا 2009
These photographs — spanning 30 years of life in Iran, from the Iranian Revolution in 1979 through the highly contested political elections of 2009 — depict conflict, contradiction, anger, defiance, tenacity, and an overwhelming will to live freely with joy and celebration.مشوق 000/10 دلاری پی او وای
مدیران جایزه عکس سال که هر ساله در آمریکا اهدا می شود تصمیم گرفته اند یک پاداش تشویقی 000/10 هزار دلاری برای تکمیل پروژه های نیمه تمام یک عکاس مستند اختصاص دهند
اطلاعات تکیلی را در این لینک دنبال کنید
اطلاعات تکیلی را در این لینک دنبال کنید
Wednesday, May 5, 2010
Awards dominate photojournalism - and vice versa
Photojournalists are in danger of producing images aimed at competitions and awards instead of the press, warned Robert Koch at the Sony World Photography Awards.
Koch, director of the Constrasto agency in Italy and a judge on the Photojournalism and Documentary panel at this year’s WPA, added that photographers have had to turn to awards because the traditional market for photojournalism has dried up so much. “We are in a very uncertain and difficult situation,” he explained. “Photographers have to try to find other approaches because magazines have reduced the assignments they are able to produce and the market is dominated by a small group of agencies such as Getty and Reuters, who tend to operate on a subscription deal [eg picture editors pay a certain fee per month to access images]. The role of the independent photographer who is the owner of his images is diminishing.”
Awards and competitions can offer an alternative and sometimes very lucrative option – the Sony World Photography Awards, for example, offered $25,000 to the over all winner. But, cautioned Koch, this can make subtle and not so subtle differences to the type of photography that is made. “Take the World Press Photo winner [Pietro Masturzo’s shot of women shouting their dissent from the rooftops in Tehran after Iran’s disputed presidential election]. That image wasn’t published before it won the World Press Photo, it was too complex to be published in a newspaper. It was directed at awards.”
Even still, photojournalists may be at an advantage in cross-genre awards such as the Sony World Photography Awards, with the urgency of important news events often outweighing the [still weighty] concerns of other kinds of photography. Fellow judge and photographic artist Bohnchang Koo touched on this at the same press conference, noting that “we discussed different images but in my opinion journalism has a very strong pull. When you see blood it has a strong effect, so visually it is always difficult to compare [different genres]”. This year’s winning portfolio – a set of images taken in abattoirs by Tommaso Ausili – was unanimously judged the winner by the whole judging panel.
Tuesday, May 4, 2010
Italian photographer wins Sony's Iris d'Or at World Photography Awards
Tommaso Ausili has won this year's Sony World Photography Award for The Hidden Death, a project on the "cold surgical procedures" used to bring food to our plates The Hidden Death, a provocative look at an abattoir, also won the contest's Contemporary issues prize, and earlier this year collected a third prize in World Press Photo. More . . .
Met Police clarifies public photography guidelines
بر اساس اعلامیه جدید پلیس متورو پولیتن (انگلیس) نیروهایی پلیس حق پاک کردن یا آسیب رساندن به عکس های عکاسان خبری را ندارندMore than nine months after first publishing "flawed" guidelines on photography and the use of anti-terrorism powers, the Metropolitan Police has clarified its policies adding, for the first time, that police officers have no right to delete or destroy images. More . . .
Monday, May 3, 2010
اعلام موجودیت سرویس وایر آلامی
در شرایطی که چند سالیه آژانس های عکس خبری یکی یکی تعطیل می شن، حالا "آلامی" با افتتاح سرویس عکس های وایر خودش می خواد به جنگ فرانس پرس، آسوشیتد پرس و رویترز بره - خیلی دوست دارم ببینم آخرش چی می شه
Insult to Injury: AFP Suing Photographer It Stole Photos From
It's hard to explain a mind-blowing mess like this one, but AFP is suing a Haitian photojournalist for "antagonistic assertion of [his] rights" after it distributed his news-breaking earthquake photos all over the world without his permission. AFP is mad because the photographer, Daniel Morel, sent cease and desist letters to numerous AFP clients, allegedly made false and defamatory statements about AFP, and made unreasonable monetary demands of AFP for infringement.
who owns the image?
BBC international radio presents:Photographers who take famous pictures find them printed on t-shirts.
How do they get their money when there's mass commercial use of their images? And what rights do photographers have when their pictures get turned into political posters like the 'Hope' one of Barack Obama?
How should copyright law change to fit the new circumstances of the internet?
Copyright in the age of the internet. And copyright in Europe centuries ago. The argument's the same.
یک گزارش در مورد کپی رایت عکس در رادیوی بی بی سی اینترنشنال
این صفحه گزارش هست که می تونین در این صفحه گزارش رو بشنوین و اگه می خواین مستقیم بشنوین به این لینک هم می تونین برین
Ethics and photojournalism
Award-winning photographer Stuart Freedman argues that the crisis of identity in photojournalism today can only be answered with a greater understanding of subject matter and context. More . . . and his website
Subscribe to:
Posts (Atom)