روز گذشته کریستوفر موریس در فستیوال مستند تروندهایم عکسهاش رو به نمایش گذاشت. او در این برنامه آن دسته از عکسهایش را نشان داد که کمتر در محیط مدیا دیده شده است. علاوه بر این چند فیلم هم به نمایش درآورد که خودش گرفته بود. موریس در پاسخ به پرسشگری که گفت انتظار داشت عکس ها خبری اش را در این جلسه ببیند گفت عکس های من معمولا در نشریات دیده می شوند اما من در این جلسه می خواستم عکس هایی را نشان دهم که خودم دوست داشتم و کارهای شخصی من است و امکان چاپ در نشراین پیدا نمی کنند.. در ادامه همین بحث هم به این موضوع پرداخت که مطبوعات آمریکا هنوز هم از همان چیزی که در زمان یوجین اسمیت وجود داشت یعنی چاپ شدن دسته مشخصی از عکس ها و چاپ نشدن بقیه عکس ها و نگاه ها خلاصی نیافته است.
شب گذشته پائولو پلگرین و اسپن راسموسن در فستیوال مستند تروندهیم عکس هاشون رو به نمایش گذاشتن وحرف زدن
چه آدم محجوب و خجالتی مآبی بود پائولو ، چقدر هم محترم و آرام. او در جواب به پرسشی که چگونه عکاس شد گفت که فرزند یک آرشیتکت معروف بوده و آرشیتکت شدن گویا در خانواده شان موروژی شده بود. من هم در دانشگاه رشته آرشیتکتی می خواندم اما روزی به حودم گفتم که چرا باید چیزی را بخوانم که وافعا در زندگی علاقه ای به آن ندارم. بنابراین تصمیم گرفتم که دانشگاه را رها کنم اما برایم سخت بود این را با پدرم در میان بگذارم. چون او فردی مشهور بود و مدام دور و برش شلوغ بود و در جایگاه بالایی بود. اما بالاخره این کار را کردم . او هم قبول کرد. پس از آن به پاریس رفتم و مدتی در جاهای محتلف کار کردم و یک روز برگشتم به ایتالیا و با خودم گفتم بزار عکاسی رو تست کنم
یک بخش از عکس هایی که پائولو نشون داد مربوط به ایران بود. او گفت رفتن به ایران راحت نیست. معمولا در مواقع عادی نمی توان به راحتی ویزا گرفت و بهترین زمان سفر به ایران در مواقع سالگرد انقلاب و انتخابات است. من هم ۲-۳ باری در همین اوقات رفتم اما در چند سال اخیر تقریبا امکان ورود در همین اوقات نیز وجود ندارد.
یکی از حاضران موضوع اخلاق روزنامه نگاری را مطرح کرد و گفت اگر افراد درون این عکس ها اینجا می بودند اجازه می دادند که عکس های شان را نمایش دهید؟ پلگرین در جواب گفت بله که با مخالفت پرسش کننده روبرو شد. این موضوع کمی به بحث کشید و پلگرین گفت این مبحص مهمی است و نیاز به زمان طولانی برای حرف زدن داردو چیزی نیست که در اینجلسه کوتاه بتوان در باره اش حرف زد. اما کریستوفر موریس که در جلسه حاضر بود میکروفون را خواست و گفت چکونه است که وقتی سیاستمداران نقشه های جنک را می کشند و و اجرایش می کنند عکس های شان همه جا هست و مدام روی آنتن هستند اما عواقب کارهایی را که آنها می کنند نباید دیده شود و اجازه چاپ پیدا نمی کنند یا دیگر اخلاقی نیست که این ها را چاپ کنیم؟ چند جوان؟ چند بچه ؟ چند خانواده و زندگی نابود شده اند؟ (و اشاره کرد به عکسهای پلگرین که از عراقیانی بود که دچار آسیب های بدنی شده بودند و گفت چند نفر میل این ها در عراق هستند. این عکس ها بسیار تکان دهنده هستند. چرا نباید دیده شوند؟ یک بخش از عکس های دیگه اش پرتره هایی بود که از هنرپیشه های مشهور گرفته بود. من این پرتره ها رو خیلی دوست داشتم. در زیر عکسی رو از پنه لوپه کروز می بینین
در اینجا می تونید
مالتی مدیایی رو که از ایران درست کرده ببینین
پائولو یک مجموعه رنگی هم از آسیب دیدگان بدنی جنگ عراق نشان دهنده بود که بسیار تکان دهنده بود
در
اینجا هم پورتفولیوی او را ببینید
اسپن راسموسن عکاس مشهور نروژ هم عکس ها و مالتی مدیای مجموعه ترانزیت خود را نشان داد و همزمان در باره آن حرف زد
دیدن مالتی مدیای
ترانزیت رو از دست ندین
کتاب ترانزیت اسپن رو خریدم و دادم برام امضاش کرد
زیر بارون وایساده بودم و سرم هم کلاه بود، پسر اسپن که ۵-۶ سالی بیشتر نداشت یه هو اومد طرف من گفت تو یوله نیسن هستی؟ در زبان نروژی به پاپا نوئل می گن یوله نیسن، گفتم آره خودشم فقط باید برم لباسم رو عوض کنم
